Deux jours une nuit - Δύο ημέρες, μία νύχτα

Μια ταινία άκρως επίκαιρη, που θίγει θέματα ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας αλλά και συμφερόντων.  

Από την Eleni Solucky

Η Σάντρα (Marion Cotillard) είναι μια μητέρα εργαζόμενη η οποία κινδυνεύει να χάσει την δουλειά της. Το εάν θα την χάσει όμως τελικά ή όχι, εξαρτάται από τους συναδέλφους της οι οποίοι πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στα μπόνους τους και στην απόλυση της Σάντρας. Εάν η Σάντρα παραμείνει στη δουλειά, θα χάσουν τα 1000 ευρώ μπόνους τους. Η ταινία εξελίσσεται στο Σαββατοκύριακο πριν την τελική ψηφοφορία , όπου και η Σάντρα προσπαθεί να πείσει τους συναδέλφους της να ψηφίσουν υπέρ της. 

 

Παρακολουθούμε τον αγώνα που δίνει η πρωταγωνίστρια μαζί με τον σύζυγο της για να κερδίσει όχι μονάχα την εργασία της, αλλά και την αξιοπρέπειά της. Οι άνθρωποι στο βωμό του χρήματος κοντεύουν συχνά να χάσουν κάθε αίσθηση αλληλεγγύης. Παύουν να σκέφτονται τον συνάνθρωπο τους  και κοιτάζουν να ωφεληθούν πρώτα οι ίδιοι όσο το δυνατόν περισσότερο. Όλη η ταινία είναι μια σταδιακή πτώση προς την απόγνωση και την θλίψη, τον εξευτελισμό και την ζητιανιά. 

Οι ανθρώπινες σχέσεις φαίνεται πως ορισμένες φορές δεν είναι τόσο ισχυρές όσο η θέληση και η ανάγκη για υλικά αγαθά. Αλλά και από την άλλη όταν αδυνατείς να βγάλεις τα προς το ζην, λογικό θα φανεί να προσπαθήσεις να βοηθήσεις πρωτίστως τον εαυτό σου. 

Είναι όμως και αυτοί που παρ όλο που έχουν ανάγκες, σκέφτονται και τον συνάνθρωπο τους και είναι πρόθυμοι να κάνουν μια μικρή προσωπική θυσία ώστε να παραμείνει στη δουλειά ένας άνθρωπος που βρίσκεται και αυτός σε ανάγκη.  

Εσύ τι θα ψήφιζες;

Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας 2015

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 38^ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και το 21^οΔιεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και εμείς βρεθήκαμε εκεί για να σας μεταφέρουμε το κλίμα και τις απόψεις μας. 

Απο την Eleni Solucky

Μια βδομάδα προβολών, εκδηλώσεων και πολιτισμού σε μια μικρή πόλη της Ελλάδας, που όμως κατάφερε να συγκεντρώσει σπουδαίες προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο και να κάνει το Φεστιβάλ αυτό θεσμό. 

Εγώ παρακολούθησα όλο το Διεθνές Φεστιβάλ και ορισμένες ταινίες από το Ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα. Αρκετές ήταν οι ταινίες που με ενθουσίασαν και μου τράβηξαν το ενδιαφέρον, ήταν όμως και ορισμένες οι οποίες μου φάνηκαν αδιάφορες, περίπλοκες και δίχως νόημα. Ας σας παρουσιάσω λοιπόν τις αγαπημένες μου:

Μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους, ήρθε από την Γαλλία με τίτλο «Το στόμα του λύκου», διάρκειας 24λεπτών, σκηνοθετημένη από την Alice Vial. Η ιστορία περιστρεφόταν γύρω από ένα κοριτσάκι του οποίου η μητέρα έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι λόγω εργασίας και το κορίτσι έβρισκε διέξοδο σε έναν λούτρινο λύκο.

Μια εξίσου καλή ταινία ήταν «Το μωρό», του Ali Asgari από την Ιταλία, διάρκειας 15 λεπτών. Μια μουσουλμάνα φοιτήτρια και μάνα, προσπαθεί να κρύψει το μωρό της από τους γονείς της που θα την επισκεφτούν, καθώς αυτοί δεν γνωρίζουν για την ύπαρξη του. 

Ταινία που μου εντυπώθηκε ήταν και «ςΗ ηρεμία του αίματος» από το Μαυροβούνιο, διάρκειας 22 λεπτών, του Senad Sahmanovic, με πλοκή που δεν είναι καθόλου αναμενόμενη και προβλέψιμη. 

Εξαίρετη ιστορία και αυτή της ταινίας «Κάποτε στη Σιλενσία», πολωνικής παραγωγής, 16 λεπτών του Tomasz Protokowicz που αναφέρεται στον Β παγκόσμιο πόλεμο.

Άλλες ταινίες που ξεχώρισαν για μένα ήταν:

«Πατέρας» 18’ Τυνησία, Lotfi Achour

«Τζάκι» 33’ Λιθουανία, Tamo Sevicius

«Κάποια έγγραφα» 6’ Ισπανία, Kote Camacho

«Το βάρος της αγάπης» 27’ Νότια Κορέα, Lim Jungeun

«Τάλιο» 9’ Γαλλία, Ines Djia

«Το ζωγραφισμένο πουλί» 23’ Ρωσία, Eugene Tatarov

«Άγουρα κεράσια» 15’ Π.Γ.Δ.Μ., Nebojsha Jovanovikj

«Το κουτί με το μωρό» 9’ Φινλανδία, Katarina Lillquist

«Νομιμόφρων» 19’ ΗΠΑ- Νότια Κορέα, Minji Kang

Από τις λίγες Ελληνικές ταινίες μικρού μήκους που μπόρεσα να παρακολουθήσω την τελευταία μέρα του Φεστιβάλ, αυτές που ξεχώρισα ήταν το «Euroman» 22’ του Γαβριήλ Τζάφκα όπου πρωταγωνιστεί ο υλιστικός κόσμος των επιχειρηματιών, και το «Ψωμί και ελιές» 29’ των Ιορδάνη Ορφανίδη και Alexander Jaschik, μια  χιουμοριστική ταινία για τους Έλληνες που βρίσκονται σε  δύσκολη οικονομική θέση και αποφασίζουν να μεταναστεύσουν στην Γερμανία.  

Παρακάτω βρίσκονται όλες οι βραβευμένες ταινίες: 

Χρυσός Διόνυσος
«Το Σύκο», του Νικόλα Κολοβού

Αργυρός Διόνυσος
«Euroman», του Γαβριήλ Τζάφκα

Βραβείο «Σωκράτης Δημητριάδης»
«Simon Says», του Νίκου Τσεμπερόπουλου

Ειδικό βραβείο «Ντίνος Κατσουρίδης»
«Έκδυσις», της Φαίδρας Τσολίνα

Βραβείο Τώνια Μαρκετάκη
«Κατηφόρα», του Στέλιου Καμμίτση

Βραβείο Καλύτερης Σπουδαστικής Ταινίας
«Prosopon», του Θωμά Θωμά

Βραβείο Ντοκιμαντέρ
«Πωγωνίσκος», του Θανάση Νεοφώτιστου

Βραβείο Animation
«Εθνοφοβία», του Γιάννη Ζιόγκα

Τιμητική Διάκριση Φωτογραφίας
Διονύσης Ευθυμιόπουλος, για την ταινία «Το Σύκο» του Νικόλα Κολοβού

Τιμητική Διάκριση Σεναρίου
Στέλιος Καμμίτσης, για την ταινία «Κατηφόρα»

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας
Ρομάνα Λόμπατς, για την ταινία «4 Μαρτίου» του Δημήτρη Νάκου

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας
Κίμων Κουρής, για το «Pacino's Way» του Χάρη Παντελιδάκη

Τιμητική Διάκριση Μοντάζ
Πάνος Βουτσαράς, για την ταινία «4 Μαρτίου» του Δημήτρη Νάκου

Τιμητική Διάκριση Πρωτότυπης Μουσικής
Μαριέττα Φαφούτη, για την ταινία «Joanna» του Παναγιώτη Φαφούτη

Τιμητική Διάκριση Ήχου
Αλέξανδρος Σακελαρίου, Περσεφόνη Μήλιου, Κώστας Βαρυπομπιώτης, για την ταινία «Joanna» του Παναγιώτη Φαφούτη

Τιμητική Διάκριση Σκηνικών
Δημήτρης Ζιάκας, για την ταινία «Ο Σπόρος» της Ιφιγένειας Κοτσώνη

Τιμητική Διάκριση Κοστουμιών
Λίνα Μότσιου, για την ταινία «Ο Σπόρος» της Ιφιγένειας Κοτσώνη

Τιμητική Διάκριση Ειδικών Εφέ
Αντώνης Κοτζιάς, για την ταινία «Ο Σπόρος» της Ιφιγένειας Κοτσώνη

Ειδικό Βραβείο
«Blue Train», του Μανώλη Μαυρή

Ειδικό Βραβείο
«Dream Toy», του Χρήστου Χουλιάρα

Εύφημος Μνεία
Στον Γαβριήλ Τζάφκα, για την επιλογή και χρήση της μουσικής και των τραγουδιών στην ταινία «Euroman»

Διεθνές τμήμα:

Grand Prix 2014
«Tranquillity of Blood», Μαυροβούνιο

Δεύτερο Βραβείο
«Τρεις Παραλλαγές της Οφηλίας», Μεξικό

Βραβείο EFA «ΔΡΑΜΑ 2015»
«Πικνίκ», Κροατία

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης
«Euroman»

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων
«The Potato Eaters», Τσεχία

Ειδικό Βραβείο Αρτιότερης Παραγωγής TV5 MONDE
«Το Στόμα του Λύκου», Γαλλία

Τιμητική Διάκριση Ντοκιμαντέρ
«Shipwreck», Ολλανδία

Τιμητική Διάκριση Φωτογραφίας
«Autumn», Πορτογαλία

Τιμητική Διάκριση Ανδρικής Ερμηνείας
«Τζάκυ», Λιθουανία

Τιμητική Διάκριση Γυναικείας Ερμηνείας
«Το Βάρος της Αγάπης», Νότια Κορέα

Τιμητική Διάκριση Κοστουμιών & Σκηνικών
«Ο Σπόρος» της Ιφιγένειας Κοτσώνη

Βραβείο «Drama Pitching Lab»
Μανώλης Μαυρής, Κατερίνα Μαυρογεώργη, για το «After You».

FilMonkeys - True Detective, Games to Movies, Brink

Μέσα στο κατακαλόκαιρο, μαζεύω special team, με τον gamer Τζερεμέ και τον επιστημονικό συνεργάτη Μανσούρ και μιλάμε για το True Detective που απογοήτευσε, ταινίες που βασίζονται σε games, το Brink(tvseries) που γοήτευσε και η κουβέντα ξεφεύγει...

Απο μουσική έχουμε stoner rock & metal.Enjoy.

FilMonkeys-Top10 Summer Movies 2015 Pt1

Αυτή η εκπομπή ηχογραφήθηκε αρχές Ιουλίου με τον partner Κώστα Κίτσιο και είναι το πρώτο μέρος της παρουσίασης μας για τις 10 πιο αναμενόμενες ταινίες του καλοκαιριού.

Σε αυτό το επεισόδιο παρουσιάζουμε τις πρώτες 5, που θα προβληθούν απο μέσα Ιουλίου μέχρι αρχές Αυγούστου και την άλλη βδομάδα έρχονται οι υπόλοιπες.

Οι πρώτες 5 είναι:
Mr Holmes
Trainwreck
Southpaw
Pixels
Fantastic 4

H μουσική τα σπάει για ακόμα μια φορά αλλά εμείς μάλλον επειδή καλοκαιριάζει η εκπομπή όσο πάει προς το τέλος γίνεται όλο και πιο καμμένη...

Enjoy ;)

FilMonkeys-GoT, Justice League, Dub Inc και άλλα...

Οι FilMonkeys μοιράζονται την άποψη τους για το Jurassic World που έσπασε ταμεία, το φινάλε του Game of Thrones, την web series της DC και την παρ' ολίγον συναυλία των Dub Inc στην Θεσσαλονίκη.

Όλα αυτά με πολυπολιτισμικό reggae και dub ρυθμό.

Enjoy!

FilMonkeys: 3ο επεισόδιο με συνέντευξη απο τον σκηνοθέτη Νίκο Ζερβό!

3η εκπομπή για τους FilMonkeys και είναι πολύ σημαντική για εμάς, καθώς κάναμε την πρώτη μας συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Νίκο Ζερβό. 

Ο σκηνοθέτης μίλησε μαζί μας για την νέα του ταινία που κάνει πρεμιέρα 18 Ιουνίου, τον Ελληνικό Κινηματογράφο, το weird cinema, τον Λάνθιμο, την Βουγιουκλάκη, τον Ρουβά και άλλα :)

Φυσικά μουσικάρες με Baildsa και VIC και την άποψη μας για την συναυλία τους στο Φεστιβάλ Αναιρέσεις.

Enjoy!

The Game - H απόλυτη ταινία

Ο σκηνοθέτης David Fincher άγγιξε την τελειότητα σε μια ταινία με πλοκή που νομίζεις ότι μπορείς να προβλέψεις, αλλά τελικά αποδεικνύεται  ανατρεπτική όσο δεν μπορείς να φανταστείς!

Απο την Eleni Solucky 

Αν και παραγωγή του 1997 (κάτι που συνήθως θα ήταν ανασταλτικός παράγοντας για μένα να την δω), με ενθουσίασε τόσο πολύ που έχει κατακτήσει αμέσως μια θέση στην λίστα των top 3 μου.

Ο Nicholas Van Orton (Michael Douglas) είναι ένας πλούσιος επενδυτικός τραπεζίτης, ο οποίος παραμένει στοιχειωμένος στη θέα του πατέρα του να αυτοκτονεί στα 48^α γενέθλιά του και έχει απομακρυνθεί από την πρώην γυναίκα του και από τον μικρότερό του αδερφό Conrad (Sean Penn). Στα 48^αγενέθλια του ο Nicholas λαμβάνει ένα ιδιαίτερο δώρο από τον αδερφό του.  Μια πρόσκληση σε ένα “παιχνίδι” της εταιρίας CRS (Consumer Recreation Services) το οποίο του υπόσχεται πως θα του αλλάξει την ζωή.

Παρά τις αμφιβολίες που είχε ο Nicholas, αποφασίζει να πάει στην εταιρία, χωρίς να του γίνεται ξεκάθαρο όμως πως θα διεξαχθεί το παιχνίδι και ποιοι είναι οι σκοποί του. Λίγο καιρό μετά από ορισμένα τεστ που του έγιναν, το παιχνίδι ξεκινάει χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει και χωρίς να μπορεί να το ελέγξει ή σταματήσει. 

Η ροπή που παίρνει η ταινία σε καθηλώνει και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά είναι όλα μέρος του παιχνιδιού, ή αν συμβαίνει κάτι άλλο. Παίρνεις θέση και προσπαθείς μαζί με τον πρωταγωνιστή να αποσαφηνίσεις  την αλήθεια σε μια ιστορία με αλλεπάλληλες ανατροπές. Την στιγμή που νόμιζες ότι ανακάλυψες την πραγματικότητα, νέα συμβάντα σου διαλύουν όλα όσα εσύ πίστευες για την υπόθεση και αιχμαλωτίζεσαι ακόμα περισσότερο στην οθόνη, μέχρι και την τελευταία σκηνή. 

Μια ταινία που παίζει μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, και προσωπικά θεωρώ πως είναι τόσο αιφνιδιαστική η πλοκή της που δύσκολα θα βρεις παρόμοια. Ο Michael Douglas κάνει μια ικανοποιητική ερμηνεία του σκληρού Nicholas, ενώ η Deborah Kara Unger παραμένει αλησμόνητη έχοντας το κρίσιμο ρόλο της Christine. 

Δύο χρόνια μετά το se7en, o David Fincher ξεπέρασε κάθε όριο δημιουργώντας ένα κινηματογραφικό αριστούργημα που είμαι σίγουρη ότι θα σας πάρει τα μυαλά και θα σας κάνει να αναθεωρήσετε αυτά που ξέρατε.

FilMonkeys Episode 2 - It Follows, Hannibal, GoT και μια μαλακία που είπε ο Vince Vaughn!

Επιστρέψαμε για 2η εκπομπή! Οι FilMonkeys είμαι εγώ ο Αλλοδαπός και ο Κώστας Κίτσιος του Horrorant.com

Σημερινά θέματα: It Follows, San Andreas, Sense8, Hannibal, Game of Thrones και το... RockWave!

Φυσικά με γαμάτη μουσική!
Enjoy!

FilMonkeys - Mad Max, Tomorrowland, Poltergeist, San Andreas και Spy

Είχα υποσχεθεί το Monkey Radio να εμπλουτιστεί και με αρκετές εκπομπές με διάφορες θεματικές. Ορίστε λοιπόν, ένα μισαωράκι με ταινίες και σειρές, κριτικές των σημαντικότερων ταινιών που παίζουν αυτή τη στιγμή και παρουσιάσεις των ταινιών που έρχονται την άλλη Πέμπτη. 

Μαζί μου ο Kostas Kitsios του Horrorant.com. Αυτή τη βδομάδα, Mad Max, Tomorrowland, Poltergeist, San Andreas και Spy. Φυσικά, όλα αυτά μαζί με καλή μουσικούλα.

Enjoy!

Mad Max: Fury Road - Η καλύτερη ταινία δράσης του αιώνα!

Μια καταιγιστική σκηνή δράσης δύο ωρών είναι η καλύτερη ταινία του 2015 μέχρι τώρα με διαφορά, η καλύτερη ταινία δράσης της δεκαετίας και πιο πολύ μη σου πω. Είδαμε το Mad Max: Fury Road και μείναμε με το στόμα ανοιχτό!

Μια καταδίωξη που ξεκινά δέκαλεπτα μετά την αρχή της ταινία και τελειώνει 5 λεπτά πριν τη λήξη της. Αυτό είναι το Mad Max, το ξέρει, το αγκαλιάζει και δημιουργεί πάνω σε μια παλέτα τόσο άδεια όσο και ανοιχτή για δημιουργία. 

Ο George Miller είναι ένας 70χρονος σκηνοθέτης με 7 ταινίες στο βιογραφικό του. Οι τρεις είναι τα αρχικά Mad Max της δεκαετίας 70'-80' και οι υπόλοιπες είναι τα δύο Happy Feet! Τώρα, εν έτη 2015 o σκηνοθέτης επιστρέφει στον δυστοπικό μέλλον που τον έκανε γνωστό και δημιουργεί ακόμα ένα κεφάλαιο στην ιστορία του Max, ενός πρώην αστυνομικού, που περιπλανιέται στην άγονη γη και μπλέκει σε διάφορες όλο και πιο τρελές καταστάσεις. 

Αυτή τη φορά συνοπτικά βρίσκετε στο φρούριο του Ιμμόρταν Τζο, μια μικρή έκταση πράσινου, όπου ο Τζο κυβερνεί τους ρακένδυτους κατοίκους της περιοχής ελέγχοντας την ροή και με την δύναμη που του δίνουν τα εκατοντάδες αναιμικά παιδιά του που τον λατρεύουν σαν θεό.

Πραγματική πρωταγωνίστρια η Furiosa της Charlize Theron. H Furiosa δεν είχε γεννηθεί στο φρούριο, αλλά την είχαν κλέψει όταν ήταν πολύ μικρή. Μέχρι σήμερα έχει στην μνήμη της το "Πράσινο Μέρος" όπου ζούσε, την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. 

Την ελπίδα αυτή την έχουν και οι σύζυγοι του Τζο. Τα κορίτσια κάνουν το μεγάλο βήμα και ακολουθούν την Furiosa σε μια απελπισμένη και αγωνιώδη φυγή και η τύχη θα φέρει στον δρόμο τους και τον Max με το γουρλωμένο βλέμμα. 

Αυτό που ακολουθεί είναι η ξέφρενη καταδίωξη: Ο καμβάς όπου ο Miller ζωγραφίζει ένα τελείως κομικίστικο κόσμο γεμάτο χρώμα και πανκ ρυθμό. Σουρεαλιστικά σκηνικά... που βγάζουν εν τέλει νόημα και πρακτικά εφέ τόσο καλοδουλεμένα που ξεχωρίζουν σαν κεραυνός εν αιθρία σε σχέση με τις ταινίες της εποχής μας που είναι εξολοκλήρου προϊόντα CGI. O Miller παραδίδει μαθήματα για το πως να βάλεις τον θεατή μέσα στην ταινία αρκετά για να μπορέσει η εμπειρία να είναι σχεδόν απτή.

Για την υπόθεση ρωτάς; Απλά τα πράγματα, τρέχουμε να ξεφύγουμε, αλλά τελικά προς που; Υπάρχει ελπίδα τελικά; Χαρακτήρες; Αφαιρώντας αχρείαστες πληροφορίες αλλά και σημαντικές για την τρισδιάστατη ανάπτυξη, αυτό που μένει είναι χαρακτήρες σύμβολα.

Ο πατριάρχης Ιμμόρταν Τζο που πιστεύει οτι οι γυναίκες είναι κτήμα του, η Furiosa που είναι η πιο δυναμική γυναίκα σε ταινία που έχω δει*, ο Nux ένας αφελής νέος που πιστεύει μέχρι θανάτου στην αίρεση που τον γαλούχησε. Μπορεί να μην βρεις ανάπτυξη όπως την έχεις συνηθίσει αλλά τα αρχέτυπα των χαρακτήρων, οι πράξεις, τα λίγα αλλά σημαντικά λόγια που λέγονται μεταξύ τους δίνουν το μήνυμα τους και είναι ξεκάθαρο.

Πολλά λόγια θα μπορούσα να πω για αυτήν την ταινία. Είναι καταιγιστική και κάθε δευτερόλεπτο δράσης κρύβει κάτι για να συζητήσεις και να θαυμάσεις. Αν όμως πρέπει να διαλέξω θα ανέφερα 3 εμπνεύσεις που έκαναν την ταινία εξαιρετική για μένα:

Tom Hardy-Charlize Theron: Και οι δύο ηθοποιοί διέπρεψαν στους χαρακτήρες και το cast ήταν τέλειο. Ο Hardy για μένα είναι ο καλύτερος action star της εποχής μας και ο ρόλος ενός χαρακτήρα που ονομάζετε mad είναι ο ιδανικός. Το μάτι του που "έπαιζε" έδωσε άλλη διάσταση στον χαρακτήρα του. Απο την άλλη η Theron που έχει κάνει καριέρα με όπλο το κορμί της, ξυρίζει το κεφάλι της και παίζει μια πολεμίστρια με κομμένο χέρι και απαράμιλλη τόλμη. Και οι δύο ηθοποιοί διέπρεψαν γιατί δούλεψαν ελεύθερα με τους ρόλους τους και τους έκαναν δικούς τους.

H Μουσική: Συνθέτης των OST είναι ο Junkie XL. Έφτιαξε μουσική που είναι σημαντικότατο μέρος της ταινίας.Όπως κάθε στρατός που πρέπει να βρει ρυθμό, ώστε να παρασυρθεί απο τον πυρετό του πολέμου, έτσι και τα War Boys του Ιμμόρταν Τζο έχουν οχήματα με τεράστια τύμπανα στο πίσω μέρος και έναν υπέρτατο τύπο με μια custom ηλεκτρική κιθάρα με καμιά τριανταριά ενισχυτές πίσω του.

Αν η δεν σε παρασύρει η φρενίτιδα της καταδίωξης, η μουσική θα σε βάλει στο κλίμα...

Τα Χρώματα: Ο MIller έφτιαξε μια εκπληκτική ταινία δράσης. Δεν έδωσε τόσο βάση σε στοιχεία που κάνουν μια ταινία "τεράστια", όπως οι χαρακτήρες κτλ αλλά αυτό του έδωσε χώρε για να "παίξει" σε άλλα επίπεδα. Η χρωματική παλέτα είναι το στοιχείο που είδα τον σκηνοθέτη να φτιάχνει τέχνη. Το φωτεινό πορτοκαλί της ερήμου, οι εναλλαγές χρωμάτων την ώρα της καταδίωξης, το ψυχρό μπλε του πάγου της νύχτας (εκεί έμεινα με το στόμα ανοιχτό) που έσπαγε απο κάθε πηγή φωτός. Ο σουρεαλισμός του φιλμ ήταν ντυμένος σε εξαίσια χρώματα που θύμιζαν τους πίνακες του Νταλί...

     

* Σε αυτή τη ταινία μου φαίνεται προσβλητικό το να μιλήσω για δυναμικό γυναικείο χαρακτήρα. Την Furiosa δεν την διαβάζεις σύμφωνα με το φύλο της. Είναι απόλυτα ισάξια, δυναμική και σε συμμετρία με τον (άντρα) πρωταγωνιστή. Στο τέλος είναι αυτή που κλέβει την παράσταση... 

Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Βασίλη Κατσίκη (CCTV/ Ι4: Λούφα και Απαλλαγη/Lurk)

To βράδυ της 22ης Απριλίου είδαμε μαζί με τον Βασίλη Κατσίκη, σκηνοθέτη του πρώτου και μοναδικού ελληνικού ψυχολογικού θρίλερ στην δεύτερη προβολή της ταινίας κατά την διάρκεια του φινάλε του HFF: Fright Nights 2 στην Θεσσαλονίκη.


Ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του παρουσιάστηκαν στο κοινό μιλώντας για την δουλειά τους με πολύ χιούμορ και φιλικότητα. Μετά την προβολή της ταινίας απάντησε σε ερωτήσεις του κοινού αφού πρώτα του έδωσαν συγχαρητήρια όλοι για την αξιέπαινη προσπάθεια του. 

Μετά τον κόσμο πήραμε σειρά εμείς. Εγώ και ο Κώστας Κίτσιος του Horrorant.com συνομιλήσαμε με τον σκηνοθέτη για όσα έγιναν στην ταινία, για τον ελληνικό κινηματογράφο και τις νέες προσπάθειες. Η ενδιαφέρουσα συνομιλία μας βρίσκετε παρακάτω για να την διαβάσετε και να πείτε τα σχόλια σας είτε για τα θέματα συζήτησης είτε για την εντύπωση που σας έκανε η ταινία. 


Σχετικά με τον ίδιο τον Ελληνικό κινηματογράφο και τους νέους δημιουργούς: 

FB- Έχετε μετρημένες ταινίες, η προηγούμενη ταινία σας ήταν το I4- Λούφα και Απαλλαγή, μια επιτυχημένη (και εισπρακτικά) κωμωδία και τώρα έχετε ένα home invasion ψυχολογικό θρίλερ. Είναι τυχαία αυτή η αλλαγή ή θέλετε να ψαχτείτε και με άλλα είδη στο μέλλον?

ΒΚ-Είμαι θαυμαστής και του Κιούμπρικ, τον θεωρώ τον μεγάλο δάσκαλο. Και τον θαυμάζω γιατί κατάφερε να περάσει από πολλά είδη. Εγω θα ήθελα να μπορώ να περάσω από πολλά, γιατί βαριέμαι ασύστολα τους σκηνοθέτες που κάνουν μια ταινία, ένα ύφος και μετά αλλάζουν το σενάριο αλλά είναι απλά η ίδια ταινία. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να το κάνω αυτό και σε πληροφορώ ότι είναι παρα πολύ δύσκολο σε κάθε είδος να ανακαλύψεις τους κώδικες, τι λειτουργεί και τι όχι και να είσαι πιστός. 

Όταν μου πρότειναν να κάνω τη Λούφα δεν ήμουν ειδικός στις κωμωδίες, παρ’ όλα αυτά κάθισα και δούλεψα προσπαθώντας να κάνω μια ταινία σαν την Λούφα που θα γελάσει ο κόσμος. Από την στιγμή που το πέτυχα θεωρώ ότι πέτυχα και το στοίχημα μου. ¨όπως τώρα με το Lurk που ξεκίνησα να κάνω ένα ψυχολογικό θρίλερ στο οποίο δεν έχουμε καμία παράδοση στην Ελλάδα.

FB- Η επόμενη ταινία σας είναι το Ghost@net

ΒΚ- Ναι είναι ένα θρίλερ που έχει σχέση με το bulling. Έχει να κάνει με την αυτοκτονία μέσω διαδυκτύου ενος εφήβου,που επιστρέφει μέσω του internet για να τιμωρίσει όσους τον οδήγησαν στην αυτοκτονία. 

FB- Γυρίσματα Ελλάδα; Το cast ελληνικό;

ΒΚ- Γυρίσματα ναι Ελλάδα με ελληνικό και ξένο cast, αγγλόφωνο πάλι. 

FB- Πιστεύετε ότι το Lurk θα είναι η αρχή για να δοκιμάσουν και άλλοι σκηνοθέτες στο είδος?

ΒΚ- Το εύχομαι! Η πρόταση μου στα νέα τα παιδιά είναι, βουτάτε με αυθορμητισμό στην έμπνευση σας, μη φοβάστε τίποτα. Και τεχνικά μέσα να μην έχετε πολλά και λεφτά να μην έχετε, όταν θες να εκφραστείς καντο, κάπου θα σε βγάλει.
Δεν είμαστε σε εκείνες τις εποχές ούτε στις χώρες που λέμε έχουμε τόσα εκατομμύρια, αλλά κάνουμε μια ταινία. Όχι, εμείς δεν έχουμε λεφτά… κάνουμε τις ταινίες μας.

FB- Κάτι παρόμοιο είχε γίνει και με τον Αδάμαστο (Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα). 

ΒΚ- Ακριβώς. Νέα παιδιά που δοκίμασαν ένα πολύ δύσκολο είδος και τα πήγαν μια χαρά. Το να εξελιχθούν, και εκεί θέλω την βοήθεια του κόσμου ώστε να στηρίξουμε τέτοιες προσπάθειες ώστε να μπορέσουν οι συντελεστές να αισθανθούν ότι κάτι έκαναν και να το ξανακάνουν, να μην απογοητευτούν. 

FB- Εσείς θα κάνατε fantasy στην Ελλάδα;

ΒΚ- Βεβαίως και έχω σκοπό να δοκιμάσω διάφορα είδη, δεν φοβάμαι. Splatter και άλλα...

Σχετικά με την ταινία:

***Ακολουθούν spoilers***

FB- Στο σκηνοθετικό σημείωμα αναφέρετε οτι με το Lurk προσπαθείτε να κάνετε και ένα κοινωνικοπολιτικό σχόλιο. Είναι η ταινία ειδικότερα ένα σχόλιο στην οικονομική κρίση?

ΒΚ-Η ταινία δεν είναι ένα σχόλιο για την οικονομική κρίση, είναι ένα σχόλιο για τους ανθρώπους που αφήνουν την ζωή τους στα χέρια άλλων και δεν ενδιαφέρονται. Ο χαρακτήρας ο συγκεκριμένος, η Ανν, ξυπνάει τη νύχτα εκείνη σε μια χώρα που καταρρέουν όλα. Ταυτόχρονα όμως, στην εξέλιξη του φίλμ, βλέπουμε ποιος ήταν ο ρόλος του άντρα της, ο ρόλος του εισβολέα και πως αυτοί οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες έρχονται πλέον για να συγκρουστούν και να ξαναφέρουν στην μνήμη της Ανν όλα αυτά τα οποία προσπαθούσαν με χημικό τρόπο να την κάνουν να ξεχάσει.
Θεωρώ πάντα ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος ( σκηνοθέτης) είναι να μην «ουρλιάζει», να μην φωνάζει η ταινία ότι είναι πολιτική, αλλά να αφήνει υπόνοιες ώστε να μπορεί ο κόσμος να σκεφτεί και να επεξεργαστεί το δεύτερο επίπεδο της. 

FB: Ποιος είναι ο ρόλος της ύπνωσης και της σκηνής του βιασμού

ΒΚ- Είναι βίαιος τρόπος της ύπνωσης. Για να ξυπνήσει έπρεπε να βιαστεί. Για αυτό και σε πολλά screenings μου έλεγαν γιατί έβαλες τη σκηνή του βιασμού. Χρειάζεται ένα σοκ για να μπορέσεις να ξυπνήσεις και να ανακαλέσεις…

FB- Εγώ ως θεατής είχα στο μυαλό μου την ίδια ερώτηση: Γιατί να προβεί σε βιασμό κάποιος ο οποίος έρχεται να «ξυπνήσει», να κάνει καλό στην γυναίκα, όταν βλέπω ότι τελικά αυτός ήταν στο μυαλό της, σκέφτομαι ότι είναι μια προσωποποίηση των ενοχών της.

ΒΚ- Ακριβώς

FB- Αυτό όμως, με την σκηνή με την πόρτα, που προσθέτει ένα μεταφυσικό στοιχείο, μου ανατρέπει αυτή τη σκέψη… Τελικά είναι στον θεατή να αποφασίσει αν υπάρχει ή όχι το μεταφυσικό στοιχείο? Δεν νομίζετε ότι αυτή η σκηνή, θα κατευθύνει τον θεατή ως προς το μεταφυσικό, αλλά θα είναι ανοιχτή σε διάφορες ερμηνείες;

ΒΚ- Ακριβώς. Δεν απαντιέται. Ξέρεις στην αρχή έπρεπε να αποφασίσω αν όντως αυτός ο άνθρωπος υπάρχει ή δεν υπάρχει. Αν το αποφάσιζα η ταινία θα ήταν πιο απλή. Αλλά δεν θα κινούσε, για μένα, το ενδιαφέρον του θεατή για να την δει. Το μεταφυσικό στοιχείο δεν υπάρχει απλά για να το βάλουμε ή τρομάξουμε τον κόσμο.
Το φάντασμα είτε το έχουμε φανταστεί ή όντως υπάρχει ένα ον το οποίο εγώ δεν σε πιστεύω ότι το είδες, αλλά παρ’ όλα αυτά έχουμε δημιουργήσει ένα ολόκληρο πολιτισμό γύρω από την έννοια αυτή. Αυτό λοιπόν το φάντασμα της Ανν, μπορεί να μην υπάρχει, μπορεί όλα αυτά να τα έχει κινήσει η ίδια.
Η πόρτα δεν ανοίγει μόνη της, ανοίγει από τον αέρα. Ο αέρας όπως ρίχει και την λάμπα, υπάρχει ως στοιχείο από την αρχή όπως και η βροχή. Αρα τα μεταφυσικά στοιχεία χρησιμοποιούνται και ως φυσικά αίτια. Τυχαίες καταστάσεις. Και το τυχαίο είναι σημαντικό στον κινηματογράφο.

FB- Από το cast πέρασαν και εγχώριοι Έλληνες ηθοποιοί?

ΒΚ- Ναι, πέρασαν αρκετοί Έλληνες, αλλά η προφορά τους δεν ήταν native και δεν ήθελα «κακά» αγγλικά σε μια αγγλόφωνη ταινία και δεν ήθελα να ακούγεται άσχημο.

FB- Ποια ήταν η βοήθεια από τους παράγοντες, όχι μόνο από το κράτος αλλά και από τις εταιρείες παραγωγής?

ΒΚ- Καμία βοήθεια. Βοήθεια υπήρξε μόνο από τους συντελεστές και τους φίλους οι οποίοι στάθηκαν δίπλα μου και αλλάξαμε χώρους, φτιάξαμε καινούριους…

FB- Κεφάλαια?

ΒΚ-Δεν υπήρχαν κεφάλαια, απλά και λιτά. Χορηγίες, προσωπικό κόστος και δουλειά και χρωστάμε φυσικά. Αλλά το σημαντικότερο ήταν η βοήθεια των ανθρώπων που ήταν δίπλα μου.

Τάσος Σαμπάρ/Κώστας Κίτσιος

making of, bloopers and more