Deux jours une nuit - Δύο ημέρες, μία νύχτα

Μια ταινία άκρως επίκαιρη, που θίγει θέματα ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας αλλά και συμφερόντων.  

Από την Eleni Solucky

Η Σάντρα (Marion Cotillard) είναι μια μητέρα εργαζόμενη η οποία κινδυνεύει να χάσει την δουλειά της. Το εάν θα την χάσει όμως τελικά ή όχι, εξαρτάται από τους συναδέλφους της οι οποίοι πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στα μπόνους τους και στην απόλυση της Σάντρας. Εάν η Σάντρα παραμείνει στη δουλειά, θα χάσουν τα 1000 ευρώ μπόνους τους. Η ταινία εξελίσσεται στο Σαββατοκύριακο πριν την τελική ψηφοφορία , όπου και η Σάντρα προσπαθεί να πείσει τους συναδέλφους της να ψηφίσουν υπέρ της. 

 

Παρακολουθούμε τον αγώνα που δίνει η πρωταγωνίστρια μαζί με τον σύζυγο της για να κερδίσει όχι μονάχα την εργασία της, αλλά και την αξιοπρέπειά της. Οι άνθρωποι στο βωμό του χρήματος κοντεύουν συχνά να χάσουν κάθε αίσθηση αλληλεγγύης. Παύουν να σκέφτονται τον συνάνθρωπο τους  και κοιτάζουν να ωφεληθούν πρώτα οι ίδιοι όσο το δυνατόν περισσότερο. Όλη η ταινία είναι μια σταδιακή πτώση προς την απόγνωση και την θλίψη, τον εξευτελισμό και την ζητιανιά. 

Οι ανθρώπινες σχέσεις φαίνεται πως ορισμένες φορές δεν είναι τόσο ισχυρές όσο η θέληση και η ανάγκη για υλικά αγαθά. Αλλά και από την άλλη όταν αδυνατείς να βγάλεις τα προς το ζην, λογικό θα φανεί να προσπαθήσεις να βοηθήσεις πρωτίστως τον εαυτό σου. 

Είναι όμως και αυτοί που παρ όλο που έχουν ανάγκες, σκέφτονται και τον συνάνθρωπο τους και είναι πρόθυμοι να κάνουν μια μικρή προσωπική θυσία ώστε να παραμείνει στη δουλειά ένας άνθρωπος που βρίσκεται και αυτός σε ανάγκη.  

Εσύ τι θα ψήφιζες;

Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Δράμας 2015

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 38^ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και το 21^οΔιεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και εμείς βρεθήκαμε εκεί για να σας μεταφέρουμε το κλίμα και τις απόψεις μας. 

Απο την Eleni Solucky

Μια βδομάδα προβολών, εκδηλώσεων και πολιτισμού σε μια μικρή πόλη της Ελλάδας, που όμως κατάφερε να συγκεντρώσει σπουδαίες προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο και να κάνει το Φεστιβάλ αυτό θεσμό. 

Εγώ παρακολούθησα όλο το Διεθνές Φεστιβάλ και ορισμένες ταινίες από το Ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα. Αρκετές ήταν οι ταινίες που με ενθουσίασαν και μου τράβηξαν το ενδιαφέρον, ήταν όμως και ορισμένες οι οποίες μου φάνηκαν αδιάφορες, περίπλοκες και δίχως νόημα. Ας σας παρουσιάσω λοιπόν τις αγαπημένες μου:

Μια εξαιρετική ταινία μικρού μήκους, ήρθε από την Γαλλία με τίτλο «Το στόμα του λύκου», διάρκειας 24λεπτών, σκηνοθετημένη από την Alice Vial. Η ιστορία περιστρεφόταν γύρω από ένα κοριτσάκι του οποίου η μητέρα έλειπε πολλές ώρες από το σπίτι λόγω εργασίας και το κορίτσι έβρισκε διέξοδο σε έναν λούτρινο λύκο.

Μια εξίσου καλή ταινία ήταν «Το μωρό», του Ali Asgari από την Ιταλία, διάρκειας 15 λεπτών. Μια μουσουλμάνα φοιτήτρια και μάνα, προσπαθεί να κρύψει το μωρό της από τους γονείς της που θα την επισκεφτούν, καθώς αυτοί δεν γνωρίζουν για την ύπαρξη του. 

Ταινία που μου εντυπώθηκε ήταν και «ςΗ ηρεμία του αίματος» από το Μαυροβούνιο, διάρκειας 22 λεπτών, του Senad Sahmanovic, με πλοκή που δεν είναι καθόλου αναμενόμενη και προβλέψιμη. 

Εξαίρετη ιστορία και αυτή της ταινίας «Κάποτε στη Σιλενσία», πολωνικής παραγωγής, 16 λεπτών του Tomasz Protokowicz που αναφέρεται στον Β παγκόσμιο πόλεμο.

Άλλες ταινίες που ξεχώρισαν για μένα ήταν:

«Πατέρας» 18’ Τυνησία, Lotfi Achour

«Τζάκι» 33’ Λιθουανία, Tamo Sevicius

«Κάποια έγγραφα» 6’ Ισπανία, Kote Camacho

«Το βάρος της αγάπης» 27’ Νότια Κορέα, Lim Jungeun

«Τάλιο» 9’ Γαλλία, Ines Djia

«Το ζωγραφισμένο πουλί» 23’ Ρωσία, Eugene Tatarov

«Άγουρα κεράσια» 15’ Π.Γ.Δ.Μ., Nebojsha Jovanovikj

«Το κουτί με το μωρό» 9’ Φινλανδία, Katarina Lillquist

«Νομιμόφρων» 19’ ΗΠΑ- Νότια Κορέα, Minji Kang

Από τις λίγες Ελληνικές ταινίες μικρού μήκους που μπόρεσα να παρακολουθήσω την τελευταία μέρα του Φεστιβάλ, αυτές που ξεχώρισα ήταν το «Euroman» 22’ του Γαβριήλ Τζάφκα όπου πρωταγωνιστεί ο υλιστικός κόσμος των επιχειρηματιών, και το «Ψωμί και ελιές» 29’ των Ιορδάνη Ορφανίδη και Alexander Jaschik, μια  χιουμοριστική ταινία για τους Έλληνες που βρίσκονται σε  δύσκολη οικονομική θέση και αποφασίζουν να μεταναστεύσουν στην Γερμανία.  

Παρακάτω βρίσκονται όλες οι βραβευμένες ταινίες: 

Χρυσός Διόνυσος
«Το Σύκο», του Νικόλα Κολοβού

Αργυρός Διόνυσος
«Euroman», του Γαβριήλ Τζάφκα

Βραβείο «Σωκράτης Δημητριάδης»
«Simon Says», του Νίκου Τσεμπερόπουλου

Ειδικό βραβείο «Ντίνος Κατσουρίδης»
«Έκδυσις», της Φαίδρας Τσολίνα

Βραβείο Τώνια Μαρκετάκη
«Κατηφόρα», του Στέλιου Καμμίτση

Βραβείο Καλύτερης Σπουδαστικής Ταινίας
«Prosopon», του Θωμά Θωμά

Βραβείο Ντοκιμαντέρ
«Πωγωνίσκος», του Θανάση Νεοφώτιστου

Βραβείο Animation
«Εθνοφοβία», του Γιάννη Ζιόγκα

Τιμητική Διάκριση Φωτογραφίας
Διονύσης Ευθυμιόπουλος, για την ταινία «Το Σύκο» του Νικόλα Κολοβού

Τιμητική Διάκριση Σεναρίου
Στέλιος Καμμίτσης, για την ταινία «Κατηφόρα»

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας
Ρομάνα Λόμπατς, για την ταινία «4 Μαρτίου» του Δημήτρη Νάκου

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας
Κίμων Κουρής, για το «Pacino's Way» του Χάρη Παντελιδάκη

Τιμητική Διάκριση Μοντάζ
Πάνος Βουτσαράς, για την ταινία «4 Μαρτίου» του Δημήτρη Νάκου

Τιμητική Διάκριση Πρωτότυπης Μουσικής
Μαριέττα Φαφούτη, για την ταινία «Joanna» του Παναγιώτη Φαφούτη

Τιμητική Διάκριση Ήχου
Αλέξανδρος Σακελαρίου, Περσεφόνη Μήλιου, Κώστας Βαρυπομπιώτης, για την ταινία «Joanna» του Παναγιώτη Φαφούτη

Τιμητική Διάκριση Σκηνικών
Δημήτρης Ζιάκας, για την ταινία «Ο Σπόρος» της Ιφιγένειας Κοτσώνη

Τιμητική Διάκριση Κοστουμιών
Λίνα Μότσιου, για την ταινία «Ο Σπόρος» της Ιφιγένειας Κοτσώνη

Τιμητική Διάκριση Ειδικών Εφέ
Αντώνης Κοτζιάς, για την ταινία «Ο Σπόρος» της Ιφιγένειας Κοτσώνη

Ειδικό Βραβείο
«Blue Train», του Μανώλη Μαυρή

Ειδικό Βραβείο
«Dream Toy», του Χρήστου Χουλιάρα

Εύφημος Μνεία
Στον Γαβριήλ Τζάφκα, για την επιλογή και χρήση της μουσικής και των τραγουδιών στην ταινία «Euroman»

Διεθνές τμήμα:

Grand Prix 2014
«Tranquillity of Blood», Μαυροβούνιο

Δεύτερο Βραβείο
«Τρεις Παραλλαγές της Οφηλίας», Μεξικό

Βραβείο EFA «ΔΡΑΜΑ 2015»
«Πικνίκ», Κροατία

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης
«Euroman»

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων
«The Potato Eaters», Τσεχία

Ειδικό Βραβείο Αρτιότερης Παραγωγής TV5 MONDE
«Το Στόμα του Λύκου», Γαλλία

Τιμητική Διάκριση Ντοκιμαντέρ
«Shipwreck», Ολλανδία

Τιμητική Διάκριση Φωτογραφίας
«Autumn», Πορτογαλία

Τιμητική Διάκριση Ανδρικής Ερμηνείας
«Τζάκυ», Λιθουανία

Τιμητική Διάκριση Γυναικείας Ερμηνείας
«Το Βάρος της Αγάπης», Νότια Κορέα

Τιμητική Διάκριση Κοστουμιών & Σκηνικών
«Ο Σπόρος» της Ιφιγένειας Κοτσώνη

Βραβείο «Drama Pitching Lab»
Μανώλης Μαυρής, Κατερίνα Μαυρογεώργη, για το «After You».

Mr Robot - Η σειρά ψυχολογικό θρίλερ που καθηλώνει!

Μια σειρά με μόλις 8 επεισόδια στο ενεργητικό της, που κάθε βδομάδα γίνεται όλο και πιο καθηλωτική...

Απο την Eleni Solucky

Το story περιστρέφεται γύρω από τον Elliot Alderson (Rami Malek), έναν τεχνικό υπολογιστών και χάκερ, με προβλήματα κοινωνικής διαταραχής και ναρκωτικών που εμπλέκεται σε μια σειρά γεγονότων υποκινούμενων από την ομάδα Fsociety με αρχηγό τον αποκαλούμενο Mr Robot.  

Ο Elliot, καθώς του είναι δύσκολο να διαχειριστεί τις ανθρώπινες επαφές, προσπαθεί να προστατεύσει και να βοηθήσει αυτούς για τους οποίους νοιάζεται μέσα από κάτι το οποίο του είναι πιο οικείο, τον υπολογιστή του. Η ικανότητες του σαν χάκερ όμως, καθώς και η θέση του στην επιχείρηση που δουλεύει, τον καθιστούν το κλειδί για ορισμένες δράσεις πιο επικίνδυνες και σοβαρές απ ότι ο ίδιος θα περίμενε.

Μια σειρά που στα πρώτα επεισόδια θα έλεγα δεν έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, αλλά καθώς η ιστορία εξελίσσεται, αποκτά όλο και περισσότερο ενδιαφέρον με αποκορύφωμα (μέχρι τώρα) το 8^ο και τελευταίο επεισόδιο που έχει βγει.

Η σειρά που χρειαζόσουν αυτό το καλοκαίρι….

... και όσο αντέξεις: Καθημερινή βουτιά...

Τα τελευταία τρία (πάμε για τέσσερα) χρόνια κατοικώ λόγω σπουδών στη Μυτιλήνη. Μια πόλη σε ένα νησί που αγαπώ πλέον για πολλούς λόγους, αρχίζω και απεχθάνομαι όμως για άλλους τόσους. Και τι φτιάχνει έναν τόπο εκτός από τα αξιοθέατα και την φύση του; Οι άνθρωποί του…


Απο την Eleni Solucky

Καλοκαιράκι και εγώ έχω ξεμείνει στο νησί μαζί με τους ντόπιους και κάποιους ελάχιστους φοιτητές. Δουλειά το πρωί, θάλασσα το απόγευμα, βόλτα το βράδυ. Δεν  το λες και άσχημα… Χθες λοιπόν, όπως σχεδόν κάθε μέρα, πήρα το ποδηλατάκι μου να πάω στην αγαπημένη μου παραλία εντός πόλεως. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, είναι όμως ήσυχη, λίγος κόσμος, με background το κάστρο, και –έτσι την θεωρούσα μέχρι πρότινος- καθαρή. Κάθε χρόνο που περνάει όμως, η επονομαζόμενη Φυκιότρυπα υποβαθμίζεται σημαντικά με αποκορύφωμα την φετινή χρονιά. 

Με δεδομένη την αυξημένη έλευση λαθρομεταναστών στο νησί (γεγονός που θέλω να αναπτύξω εκτενέστερα άλλη φορά), κάθε παραλία της Λέσβου μετατρέπεται σε υποψήφιο σημείο άφιξης μεταναστών, και κάθε παραλία της Μυτιλήνης  που έχει ντουζιέρες, μετατρέπεται σε χώρο διαμονής και κατασκήνωσής τους. Το δεύτερο δεν συμβαίνει τόσο πολύ στην Φυκιότρυπα, συμβαίνει όμως το πρώτο. Εδώ και μια βδομάδα κείτονται δύο λέμβοι στην παραλία και παρ όλο που έχει ενημερωθεί το λιμενικό, η κατάσταση δεν έχει αλλάξει. 

Φτάνοντας λοιπόν χθες στην παραλία εκτός από τις λέμβους, βλέπω από μακριά έναν άσπρο σάκο να επιπλέει πίσω από τα βράχια. Ο σάκος βρωμούσε από μακριά κάτι ψόφιο. Εγώ φοβήθηκα να μην ήταν μωρό λαθρομετανάστη, καθώς το σχήμα και το μέγεθος ήταν τρομακτικά όμοια με ανθρώπινο σώμα. Δυο αγοράκια με την βοήθεια ενός ξύλου, έσυραν το σάκο στη στεριά. Μέσα είχε έναν σκύλο ο οποίος μάλιστα είχε και λουράκι. Ο σκύλος μάλλον ήταν ήδη νεκρός  όταν ρίχτηκε στη θάλασσα καθώς το πρόσωπό του ήταν τραυματισμένο. Στάλθηκαν φωτογραφίες σε τοπικό ειδησεογραφικό site, έγινε προσπάθεια επικοινωνίας με το δήμο, αλλά το κακό είχε ήδη γίνει. 

Δεν ήταν το θέαμα που αντίκρισα αυτό που με ενόχλησε τόσο, ούτε το ότι χάλασε το μπάνιο μου από την μυρωδιά και την γενικότερη κατάσταση. Είναι που παρόμοια αξιοθρήνητη  συμπεριφορά στο νησί έχει ξανασυμβεί. Έχουν βρεθεί σκυλάκια πεταμένα στα σκουπίδια, νεογέννητα κουταβάκια θαμμένα ΖΩΝΤΑΝΑ κοντά σε μια εκκλησία κ.τ.λ.

Και διερωτώμαι, πώς μπορεί κάποιος να κάνει τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις;  Στη Μυτιλήνη η αλήθεια είναι πως τα σκυλιά αδέσποτα και μη, κυριεύουν. Θα τα βρεις όπου και να πας. Τα κατοικίδια θα σου γαυγίζουν αν περπατάς βράδυ μπροστά από το σπίτι τους και τα αδέσποτα θα σε ακολουθούν στη βόλτα σου στο κάστρο ή το αρχαίο θέατρο αναζητώντας παιχνίδια και χάδια, θα παρακολουθούν περισσότερες διαλέξεις απ’ ότι εσύ στο πανεπιστήμιο, θα σε συντροφεύουν στον καφέ σου (μαζί με τα περιστέρια και τα σπουργίτια που σου κλέβουν το κεκάκι), και θα χορεύουν μαζί σου μέχρι το ξημέρωμα όταν θα βγεις για ποτό. 

Σαφώς και άσχημες συμπεριφορές έναντι ζώων συμβαίνουν παντού, είτε καταγράφονται είτε όχι, αλλά ζώντας στη Μυτιλήνη, μπορώ να μιλήσω μόνο για αυτή τη πόλη και δεν μπορώ να καταλάβω από πού προέρχεται τόσο πολύ μίσος και γιατί. Τα σκυλιά είναι ήρεμα και φιλικά και δεν πειράζουν κανέναν. Δεν είμαι καμιά φανατική φιλόζωη ούτε είχα ποτέ κατοικίδιο  για να τα υπερασπίζομαι με τόσο σθένος. Με πονάει όμως και με στεναχωρεί η κακία και η απανθρωπιά πάσης φύσεως και σκοπού. Και φυσικά εφόσον οι ζωές που χάνονται δεν είναι ανθρώπινες, το θέμα ξεχνιέται σύντομα και οι δρώντες δεν έχουν ενοχές για τις πράξεις τους. Λες και οι μόνες ζωές που αξίζουν σε αυτόν τον κόσμο είναι οι ανθρώπινες…. 

 Περισσότερα για το συμβάν.

λέμβος και σακί με σκύλο αφημένα στην παραλία

The Game - H απόλυτη ταινία

Ο σκηνοθέτης David Fincher άγγιξε την τελειότητα σε μια ταινία με πλοκή που νομίζεις ότι μπορείς να προβλέψεις, αλλά τελικά αποδεικνύεται  ανατρεπτική όσο δεν μπορείς να φανταστείς!

Απο την Eleni Solucky 

Αν και παραγωγή του 1997 (κάτι που συνήθως θα ήταν ανασταλτικός παράγοντας για μένα να την δω), με ενθουσίασε τόσο πολύ που έχει κατακτήσει αμέσως μια θέση στην λίστα των top 3 μου.

Ο Nicholas Van Orton (Michael Douglas) είναι ένας πλούσιος επενδυτικός τραπεζίτης, ο οποίος παραμένει στοιχειωμένος στη θέα του πατέρα του να αυτοκτονεί στα 48^α γενέθλιά του και έχει απομακρυνθεί από την πρώην γυναίκα του και από τον μικρότερό του αδερφό Conrad (Sean Penn). Στα 48^αγενέθλια του ο Nicholas λαμβάνει ένα ιδιαίτερο δώρο από τον αδερφό του.  Μια πρόσκληση σε ένα “παιχνίδι” της εταιρίας CRS (Consumer Recreation Services) το οποίο του υπόσχεται πως θα του αλλάξει την ζωή.

Παρά τις αμφιβολίες που είχε ο Nicholas, αποφασίζει να πάει στην εταιρία, χωρίς να του γίνεται ξεκάθαρο όμως πως θα διεξαχθεί το παιχνίδι και ποιοι είναι οι σκοποί του. Λίγο καιρό μετά από ορισμένα τεστ που του έγιναν, το παιχνίδι ξεκινάει χωρίς ο ίδιος να το καταλάβει και χωρίς να μπορεί να το ελέγξει ή σταματήσει. 

Η ροπή που παίρνει η ταινία σε καθηλώνει και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά είναι όλα μέρος του παιχνιδιού, ή αν συμβαίνει κάτι άλλο. Παίρνεις θέση και προσπαθείς μαζί με τον πρωταγωνιστή να αποσαφηνίσεις  την αλήθεια σε μια ιστορία με αλλεπάλληλες ανατροπές. Την στιγμή που νόμιζες ότι ανακάλυψες την πραγματικότητα, νέα συμβάντα σου διαλύουν όλα όσα εσύ πίστευες για την υπόθεση και αιχμαλωτίζεσαι ακόμα περισσότερο στην οθόνη, μέχρι και την τελευταία σκηνή. 

Μια ταινία που παίζει μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, και προσωπικά θεωρώ πως είναι τόσο αιφνιδιαστική η πλοκή της που δύσκολα θα βρεις παρόμοια. Ο Michael Douglas κάνει μια ικανοποιητική ερμηνεία του σκληρού Nicholas, ενώ η Deborah Kara Unger παραμένει αλησμόνητη έχοντας το κρίσιμο ρόλο της Christine. 

Δύο χρόνια μετά το se7en, o David Fincher ξεπέρασε κάθε όριο δημιουργώντας ένα κινηματογραφικό αριστούργημα που είμαι σίγουρη ότι θα σας πάρει τα μυαλά και θα σας κάνει να αναθεωρήσετε αυτά που ξέρατε.